Epsilon’ s blog

ธันวาคม 24, 2005

ตอบคุณ Natsima ค่ะ

Filed under: Uncategorized — epsilon @ 10:37 pm

สืบเนื่องจากคุณ Natsima บุกมา Comment ไว้ใน ติว ติว และติว ภาค 1
เราก็เลยบุกไปอ่าน และ Comment ที่ blog ท่านบ้าง

เจอคำถามกลับเข้าให้ จากเรื่องเปิดหมวก

1.คุณ epsilon เคยซื้ออาหารให้ช้างเร่ร่อนในเมืองหลวงหรือเปล่า?
ตอบ เคย

2.เคยให้เงินคุณป้าแก่ๆ ที่มาขายพวงกุญแจหรือไม่?
ตอบ เคย

3.เคยบริจาคทานให้คนพิการที่ขอทานตามสะพานลอยไหมครับ?
ตอบ เคย

อยากทราบเหตุผลด้วยครับว่า ทำไมถึงให้ (หรือไม่ให้?)

ตอบ ทั้งหมดเคยให้ แต่ให้แบบ random คือให้บ้างไม่ให้บ้าง เพราะตัวเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าควรให้หรือไม่ควรให้ จากคนรอบตัวบางเสียงก็บอกว่า

อย่าให้
เพราะเป็นการสนับสนุนให้ควานช้างพาช้างเข้ามาลำบากในเมือง มาเดินขออาหารอยู่ตามหน้าผับ มันเหมาะซะที่ไหน ช้างควรอยู่กับป่า ไม่ควรอยู่เมือง ยิ่งให้ก็จะกลายเป็นสนับสนุนให้เค้าปักหลักอยู่เมืองไม่คิดกลับบ้าน

คุณป้าแก่ๆ เป็นป้าที่เป็นตัวแทนจำหน่าย เหมือนเด็ก ๆ ที่มาขายดอกไม้ดอกละห้าบาทสิบบาท ขายกระดาษทิชชู่ในผับ ขายพวงมาลัยหรือเปล่า คือเงินที่ขายได้ไปยังมือของคนที่ส่งป้ามา ไม่ได้ถึงมือป้าหรอก เป็นการสนับสนุนให้คนพวกนั้นทำนาบนหลังคนเข้าไปอีก

เรื่องขอทานเหตุผลเดียวกับคุณป้า


ให้เถอะ
ถ้าทุกคนคิดอย่างเรา ไม่มีใครให้ช้างก็จะลำบาก ไม่มีอะไรกิน ไม่สงสารช้างเหรอ

ถ้าเราไม่ซื้อของป้า แล้วยอดรวมวันนี้ไม่ได้ตามเป้า ป้าเค้าจะไม่ได้เงินส่วนแบ่ง อาจโดนทำร้ายร่างกายนะ

ถ้าเราไม่ให้เงินขอทาน ผลที่ตามมาก็อาจจะเหมือนป้า คือโดนทำร้ายร่างกาย ไม่สงสารเหรอ

และให้เถอะ ตามหลักเศรษฐศาสตร์
สมมุติว่า เงินที่เราให้ตกถึงมือคนเหล่านี้จริงๆ
คนกลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่มีรายได้น้อย (สมมุติว่าน้อยละกัน) เค้าก็จะมี Marginal Propensity to Consume:MPC มากกว่าคนรายได้มากกว่าโดยเปรียบเทียบ
เมื่อ MPC สูง
ตามสูตร Multiplier = 1/(1-MPC)
ก็จะส่งผลให้การเพิ่มขึ้นของรายได้ประชาชาติ เพิ่มขึ้นมากกว่า การให้เงินจำนวนเท่ากันแก่คนที่มีรายได้สูงกว่า (คนมีรายได้สูงกว่าจะมี MPC ต่ำกว่า- ตัวคูณมีค่าน้อยกว่า)

เหตุผลทั้งควรให้และไม่ควรให้ มันมีน้ำหนักที่ไม่รู้จะใช้มาตรไหนมาวัด ว่าควรจะเลือกเด็ดขาดไปทางไหน เราก็เลย ให้แบบ Random ซะ และก็จะไม่ให้ครั้งละเยอะ ๆ ด้วย อยู่ที่ค่าระหว่าง 2-20 บาท เพื่อเป็นการกระจายรายได้ แต่ส่วนมากจะเลือกให้เวลาอยู่คนเดียว เพราะถ้าคนไม่รู้จักกันจริงก็จะรู้สึกกับเราได้หลายแบบ ตามทัศนคติของเค้าในเรื่องนี้ ซึ่งแต่ละคนก็คงไม่เหมือนกัน

ตอบแล้วนะคะ🙂

2 ความเห็น »

  1. คุณ epsilon ครับ
    เพื่อเป็นการขอบคุณสำหรับคำตอบดีๆ ผมมีเรื่องจะเล่าให้ฟังครับ

    กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว สมัยร้านนมเฟื่องฟู ผมเคยชวนหญิงสาวผู้หนึ่งไปนั่งดื่มนมกันที่ร้านริมถนน
    ระหว่างนั้นก็มีชายวัยฉกรรจ์เข้ามาขายอาหารสำหรับช้างซึ่งเดินตามหลังมาต้อยๆ

    โดยไม่รอให้ชายคนดังกล่าวเอื้อนเอ่ยใดๆ เธอยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้เขาและได้รับอาหารช้างกลับมาหนึ่งถุง
    เธอสบตาผมเป็นเชิงขออนุญาตและพาตัวเองออกไปให้อาหารช้างตัวนั้น

    เมื่อเธอกลับมา ผมถามเธอถึงเหตุผลที่เธอให้อาหารช้าง (เหมือนที่ถามคุณ epsilon)

    เธอตอบว่า “สงสาร”

    ผมบอกว่าถ้าสงสารก็ไม่ควรให้ เพราะยิ่งให้ช้างก็ยิ่งจะไม่ได้กลับไปอยู่ในป่า และกลายมาเป็นเครื่องมือหากินของคนบางกลุ่มบางพวก

    เธอบอกว่าสิ่งที่เธอเห็นก็คือช้างตัวหนึ่งที่กำลังหิว
    ขณะที่เธอซื้ออาหารให้ช้างนั้น เธอคิดแค่เพียงทำอย่างไรที่จะบรรเทาความทุกข์ ณ ขณะนั้นของช้างได้ เธอไม่แน่ใจว่าการแก้ปัญหาด้วยการ “ไม่ให้” จะเป็นวิธีการที่ถูกต้อง

    และกว่าจะพิสูจน์ได้ว่ามันเป็นวิธีการที่ถูกต้อง..ช้างก็ยังต้องเร่ร่อนด้วยความหิวต่อไปอีกระยะหนึ่งมิใช่หรือ?
    ……………………..
    โดยส่วนตัวแล้ว
    ผมเชื่อว่าการให้ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล
    และ
    ผมรู้สึกว่าการให้เป็นการบำบัดทางจิตประเภทหนึ่ง

    เวลาที่คุณแม่ผมมาจากต่างจังหวัดเพื่อมาเยี่ยมผมที่กรุงเทพฯ ท่านมักจะพกเหรียญมาเป็นจำนวนมากเสมอ
    และทุกครั้งที่แกเดินผ่านวณิพก ขอทาน หรือคนชราที่อยู่ริมทางเดิน แกจะหยิบเหรียญที่แกเตรียมมาหยอดลงไปในภาชนะของคนเหล่านั้นอย่างเท่าๆ กัน จนกว่าเหรียญที่เตรียมมาจะหมด

    การให้ทำให้เราสบายใจครับ
    และแม้ว่าผมจะไม่ได้เป็นคนให้
    ผมก็รู้สึกสบายใจ

    เพราะหลังจากที่คุณแม่อิ่มเอิบใจจากการให้ทานแล้ว
    เสียงบ่นเรื่องที่ผมทำบ้านช่องห้องหับรกรุงรังก็จะ soft ลงโดยปริยาย🙂

    ความเห็น โดย natsima — ธันวาคม 25, 2005 @ 10:46 am

  2. ค่ะ ^.^

    ความเห็น โดย epsilon — ธันวาคม 26, 2005 @ 12:10 am


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

บลอกที่ WordPress.com .

%d bloggers like this: