Epsilon’ s blog

มิถุนายน 13, 2006

ค่ายลูกแม่ไทรจิตใจงาม

Filed under: econ school, music, my life, people — epsilon @ 10:03 pm

กบน้อยเคโระ เคโระ
ตะลึ่ง ตึ่งโป๊ะ
เคโระ แดนซ์กระจาย
โยกย้าย ทั้งซ้าย และขวา
โยกย้าย ทั้งซ้าย และขวา
มาซิมา โป๊ะ ตึ่ง โป๊ะ ตึ่ง โป๊ะ ตึ่ง โป๊ะ (ซ้ำ)

ตึ่ง ตึ่ง โป๊ง โป๊ง ตึ่ง
ตึ่ง ตึ่ง โป๊ง โป๊ง ตึ่ง
โป๊ง มะ โล๊ง มะ โล๊ง มะ โล๊ง โป๊ง ตึ่ง

ปีนี้เพลง ‘กบน้อย’ เป็นเพลงฮิตประจำค่ายลูกแม่ไทรจิตใจงาม ค่ายต้อนรับน้องใหม่ที่มหาวิทยาลัยจัดขึ้นทุกปีนับถึงปัจจุบันเป็นปีที่ 9
รุ่นละสองวันหนึ่งคืนทั้งหมด 4 รุ่นรุ่นละเกือบสองพันคน ที่เข้ามาเป็นน้องใหม่ให้พวกเราได้ดูแลและสร้างความประทับใจ
มหาลัยเป็นเจ้าภาพในการจัดค่ายรับน้อง โดยคณาจารย์ เจ้าหน้าที่ และพี่ๆ นักศึกษา และเป็นกิจกรรมบังคับที่นักศึกษาทุกคนต้องผ่าน
ถ้าปีที่เข้าเป็นนักศึกษาน้องใหม่ไม่เข้าค่าย ลาค่าย ด้วยเหตุผลใด ๆ ภายใน 4 ปี ก่อนจบก็จะต้องกลับมาเข้าค่าย 1 ครั้ง

งานนี้ใช้ทีมงานกว่า 400 ชีวิต บางส่วนรับผิดชอบตลอดสี่ค่าย บางส่วนสลับผลัดเปลี่ยนกันเข้ามา
มีตั้งแต่ฝ่ายสวัสดิการดูแลอาหารว่าง อาหารหลัก น้ำ
ฝ่ายรปภ.ที่ดูแลการเข้าออกของคนที่เข้ามาร่วมค่ายและคนที่เข้าออกมหาวิทยาลัย
ฝ่ายพยาบาล
ฝ่ายระเบียบวินัยงานค่าย
ฝ่ายประสานงานกลาง
ฝ่ายพิธีการ
ฝ่ายเวทีกลางที่สร้างความสนุกสนานตลอดช่วงเวลาที่น้องๆ เข้ามาอยู่ในหอประชุม
ฝ่ายพี่เลี้ยงและอาจารย์พี่เลี้ยง
ฝ่ายช่างภาพ ทั้งภาพนิ่ง ภาพวีดีโอ ที่คอยเก็บภาพตลอดงานเพื่อทำ Hot Shot มาฉายกันวันต่อวัน
ฯลฯ

เราได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของค่ายนี้เป็นครั้งที่สองในฐานะอาจารย์พี่เลี้ยง
หนึ่งค่ายแบ่งเป็น 10 ยูนิต
1 ยูนิตจะมีอาจารย์พี่เลี้ยงดูแล 2 คน Head Staff 1 คน และพี่เลี้ยง 12 คน
และใน 1 ยูนิตจะแบ่งเป็น 6 G (group)

กว่าจะได้อยู่ในทีมพี่เลี้ยง อาจารย์ เจ้าหน้าที่และสโมสรนักศึกษาปีก่อนหน้า และปีที่กำลังจะเข้ารับตำแหน่งต้องไปอบรมผู้นำกิจกรรมร่วมกัน และมีการเก็บคะแนนโดยแมวมองจากกองกิจการนักศึกษา ว่าใครจะผ่านการคัดเลือกเข้ามาร่วมกิจกรรมนี้ และเข้าไปมีส่วนร่วมที่ส่วนงานใด

หลักจากผ่านการคัดเลือกเบื้องต้นแล้ว ตัวเองก็ต้องมาร่วมกิจกรรมเก็บตัวกับน้อง ๆ อาสาสมัครที่สมัครเข้ามาเป็นพี่เลี้ยงในงานนี้ ประมาณว่าเป็นแมวมอง หา Head Staff ให้ได้ 10 อรหันต์ที่จะทำหน้าที่อันยิ่งใหญ่ในการนำลูกทีมสร้างความสนุกสนานให้กับน้องๆ และมีความสามารถในการตัดสินใจเมื่อเผชิญปัญหาเฉพาะหน้าได้ด้วย รวมทั้งต้องให้คะแนนเพื่อคัดเลือกและคัดออกสำหรับคนที่จะมาเป็นพี่เลี้ยง แบ่งคะแนนเป็นลำดับเพื่อให้การจัดกลุ่มพี่เลี้ยงในแต่ละยูนิตได้พี่เลี้ยงที่มีฝีมือเข้าตาเฉลี่ยๆ กันไป

ความร่วมมือร่วมใจจากทุกๆ ฝ่ายในมหาวิทยาลัย ตั้งแต่แม่บ้าน คนสวน รปภ. เจ้าหน้าที่ทุกฝ่าย อาจารย์ทุกคณะ สโมสรนักศึกษา คณะกรรมการนักศึกษาทุกคณะ และอาสาสมัครจากทุกคณะ ทำให้เกิดงานนี้ขึ้นมาได้

ครั้งหนึ่งในชีวิตภายใต้รั้วมหาวิทยาลัยเอกชน ใครจะคาดคิดว่ามีการรับน้องอย่างอบอุ่นไม่แพ้การรับน้องจากพี่ที่อยู่ในมหาวิทยาลัยรัฐบาล
และยิ่งไปกว่านั้น ทั้งหมดจัดโดยมหาวิทยาลัยและบุคคลากรภายใน

ความศักดิ์สิทธิ์ของพิธีบายศรีสู่ขวัญจากอาจารย์ในคณะ รุ่นพี่ปัจจุบันและศิษย์เก่า ทำให้ใครหลายคนหลั่งน้ำตาด้วยความอบอุ่น

ความสนุกสนานที่เกิดจากความพยายามเล่นเกมส์โดยทีมเวทีกลางและพี่ๆ ประจำยูนิตเพื่อละลายพฤติกรรม จนทำให้น้องๆ ฮึดสู้ลุกขึ้นมาเต้นท่าประหลาดๆ เพื่อบูมยูนิตแสดงสปิริตแข่งกับยูนิตอื่นแบบลืมเขิน จากที่ไม่รู้จักใคร กลายเป็นว่าได้เพื่อนอีกหลายคนที่ร่วมทำกิจกรรม ร่วมหัวเราะ ร่วมกันทำท่าแปลกๆ ร่วมกันออกกำลังกาย ฯลฯ ได้รุ่นพี่จากคณะตัวเองและต่างคณะที่เป็นพี่ประจำ G ประจำยูนิต ได้รู้จักอาจารย์คณะตัวเองและต่างคณะที่อยู่ในยูนิต จากการปฐมนิเทศของคณะ และพิธีการบายศรีสู่ขวัญ

ตลอดช่วงเวลาที่อยู่ค่าย มีแต่รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ถึงแม้ว่าเราจะเหนื่อยกันมากเพราะกิจกรรมในแต่ละวันเริ่มที่ 6.30 น. และเสร็จส่งน้องเข้านอนพร้อมกับเช็คชื่อส่งคืนส่วนกลางจบลงที่เที่ยงคืน แต่ความอิ่มใจที่ได้เห็นน้องๆ หัวเราะ ขำกับเกมส์ที่พวกเราขอความร่วมมือให้เล่น เห็นน้องๆ ยักย้ายส่ายสะโพกไปกับพี่ๆ เพราะสนุกไปด้วย (บิลด์ขึ้น)

จนถึงวันปิดค่ายเราได้เห็นทั้งพี่เลี้ยงและน้องที่มาอยู่กับเราสองวันหนึ่งคืนเสียน้ำตา อย่าให้เล่าบรรยากาศวันสุดท้ายของค่ายรุ่นที่สี่ ต่อมน้ำตาแตกกระจาย ไอ้ที่เห็นฮาๆ มา แปดวัน วันสุดท้ายสะอื้นจนต้องดึงเข้ามากอด

มีน้องปีหนึ่ง(น้องในยูนิตที่เราดูแลเอง -น้องคนนี้ให้ความร่วมมือดีมาก เต้นได้น่ารักมาก ออกมายืนข้างหน้ากับพี่ๆ เลย แต่เต้นมากไม่ได้เพราะเหนื่อยง่าย แถมความน่ารักระดับเป็นดาวจนช่างภาพของสโมมาขอถ่ายรูปเก็บไว้)ลุกขึ้นมาเปิดใจก่อนปิดค่ายว่าเค้าป่วยเป็นเนื้องอกในสมอง ไม่ได้ไปโรงเรียนช่วงม.1 และ ม.3 เพราะอยู่โรงพยาบาล หมอต้องการให้เค้าผ่าตัดอีกครั้ง แต่เค้าไม่ยอม นี่เป็นครั้งแรกที่เค้าได้มาอยู่ค่าย มานอนที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านและโรงพยาบาล ตื่นเต้นมาก เก็บกระเป๋าล่วงหน้าหนึ่งเดือน เค้าสนุกมาก มีความสุขมาก เค้าขอบคุณที่ทำให้เค้ามีความทรงจำดีๆ เกี่ยวกับชีวิตมหาวิทยาลัย เพราะเค้าไม่แน่ใจว่าจะมีชีวิตถึงวันไหน…

ส่วนน้องอีกคนก็เป็นมะเร็งในลำไส้ แต่อยากร่วมกิจกรรม เลื่อนการผ่าตัดออกไปหนึ่งสัปดาห์เพื่อจะมาค่ายนี้ ปวดท้องมาก พี่ๆ พาน้องไปส่งโรงพยาบาล พอรู้ว่าน้องเลื่อนการผ่าตัดเพื่องานนี้ ก็ได้แต่อึ้งไป กลัวลูกเค้าเป็นอะไรไป แต่น้อง ที่บ้าน และคุณหมอโอเค บอกว่ายังไม่ต้องผ่าวันนี้ได้ น้องตื่นขึ้นมาก็ขอให้พาไปดูเพื่อนทำกิจกรรม ไม่ได้ร่วมกิจกรรมขอนั่งดูก็ยังดี

พี่เลี้ยงที่ถือไมค์เล่าในห้องประชุมก่อนปิดค่ายร้องไห้ตั้งแต่ลุกขึ้นยืน และคงไม่ต้องเล่าต่อว่าพวกเราเสียน้ำตากับเรื่องนี้หรือเปล่า

นักศึกษาปีสี่ที่จบแล้วตั้งแต่เดือนมีนาคม ส่วนใหญ่คือสโมสรนักศึกษารุ่นที่เพิ่งหมดวาระเข้ามาทำหน้าที่อยู่ในส่วนของเวทีกลาง ไม่ยอมไปทำงาน ขอเริ่มงานหลังจากจบค่ายทั้งๆ ที่บริษัทโทรมาเรียกตัว

เป็นอย่างนี้ทุกรุ่น

ได้เห็นพัฒนาการของเด็กๆ แล้วก็ได้แต่ปลื้มใจ
บางคนเราจำได้จากค่ายที่เค้าเข้ามาเป็นปีหนึ่ง เพราะเค้าโดดเด่น ให้ความร่วมมือมาก สนุกสนาน และลุกออกมาเต้นได้น่ารักน่าชัง
ปีนี้เค้ามาเป็นพี่เลี้ยงเพราะอยากให้น้องได้สนุก ประทับใจ อย่างที่เค้าได้รับจากรุ่นพี่

กับน้องบางคนเห็นตั้งแต่เค้าเป็นพี่เลี้ยง จนปีต่อมาเค้าได้เป็น Head Staff และปีนี้เค้าอยู่เวทีกลาง ฝีไม้ลายมือในการสร้างความสนุกสนานให้คนทั้งหอประชุม อยู่ในระดับ A plus

ภาพที่เห็นจนชินตาคือภาพที่น้องๆ ลุกขึ้นมาเต้นตามเพลงน่ารักๆ พร้อมท่าประกอบ อย่างเพลงกบน้อย
การบูมยูนิตส่วนใหญ่จะเป็นการคิดแก๊กเริ่มต้น และการเชื่อมต่อเพลงต่างๆ ให้เป็นเมดเลย์ พร้อมทั้งลีลาการจบแบบหักมุม
ยูนิตละประมาณห้าเพลงต่อหนึ่งบูม ค่ายละ 10 ยูนิต ทั้งหมด 4 ค่าย
ไม่รู้เหมือนกันว่าไปเอาเพลงมาจากไหนเยอะแยะ ก็มีซ้ำกันบ้าง บางเพลงก็ต่อเติม ดัดแปลง แต่งเพลงใหม่

แถมยังมีการแต่งเพลงแก้กันไปแก้กันมา ให้ฮาครืนกันเป็นระยะๆ
จากกบน้อย ก็กลายเป็น เขียด อึ่ง คิตตี้ และกบน้อยโดนแกล้ง
จากสบู่ตราลูกเป็ด แก้เป็น สบู่ตราลูกไก่
รถตู้ แท๊กซี่
ลูกเป็ดคอมโบ : ลูกเป็นอาบน้ำฝักบัว ลูกเป็ดไปเที่ยวซอยสี่ ลูกเป็ดหลับฝันดี
ฯลฯ
ปีนี้มีแดจังกึม กับหมดโฮชุนด้วย เอากับเค้าซิ่

ยืนเต้นไม่ได้เพราะยูอื่นบูม พี่ๆ ก็นั่งเต้นทำท่าตามเฉพาะท่อนบน ร่าเริ่งกันสุดฤทธิ์จนน้องๆ แซวว่าคนที่สนุกที่สุดในค่ายคือพี่เลี้ยง
หลังจากเสร็จค่ายเราจะให้น้องๆ ลอดซุ้มประแป้งออกมาเจอพี่ๆ ที่เต้นเพลงเมดเลย์เป็นขบวนยาวเหยียด
เมดเลย์นี่อยู่ในระดับกว่าห้าสิบเพลง เต้นไปเรื่อยๆ จนกว่าน้องจะลอดซุ้มหมด
น้องหมดแล้วพี่ๆ ก็ยังไม่เลิกเต้น วิ่งไปรวมกันที่สนามบาสเต้นกันต่อ เด็กบางคนก็เข้ามาร่วมแจมแบบว่าปล่อยกลับบ้านแล้วแต่ยังสนุกอยู่
คุณพ่อคุณแม่ที่มารับน้องๆ กลับบ้านก็จะมายืนดูเด็กๆ เต้นส่งน้องลอดซุ้ม ไม่รู้เหมือนกันว่าท่านจะรู้สึกอย่างไรที่เห็นพวกเราเต้นท่าบ้าๆ บอๆ กันอย่างไม่ลืมหูลืมตา แต่เราก็แอบเห็นผู้ปกครองส่วนใหญ่ยิ้มๆ ค่อยโล่งใจหน่อย

ไม่อยากจะโม้เลยว่าป้าepsie เคยเต้นกับน้องๆ ไม่เลิกไม่ราตลอดสี่ค่าย แต่มาปีนี้สังขารไม่ค่อยอำนวยกับกลัวกล้อง ก็เลยแอบวิ่งไปอยู่ในขบวนเฉพาะตอนที่เค้าเริ่มร้องว่า

แจว มาแจวจ้ำจึก น้ำนิ่งไหลลึก นึกถึงคนแจว
แจวเรือไปซื้อกระดาษ
ขอเชิญเศรษฐศาสตร์ลุกขึ้นมาแจว

ปล.โพสต์คลิปวีดีโอไม่เป็น ไม่งั้นจะให้ดูว่ากบน้อยเต้นยังไง

4 ความเห็น »

  1. Wow! Impressive krub

    ความเห็น โดย POL_US — พฤษภาคม 11, 2007 @ 10:10 pm

  2. โอ้ววววว ค่ายนั้นตอนผมอยู่ ปี2 เป็นพี่เลี้ยง U1 ครับ *0*
    เศรษฐศาสตร์ เหมือนกันเลยครับ อิอิ.. ตอนนี้ปี 4 แล้ว จะทำค่ายให้มันส์สุดๆไปเล้ยยยย
    http://tailogy.hi5.com

    ความเห็น โดย ไท — กุมภาพันธ์ 29, 2008 @ 3:41 am

  3. โอ้วผมบริหารคอม

    ปี1

    รู่นพี่จัดได้เจ๋งมากมาย

    มันส์ๆ

    ความเห็น โดย แอล — มิถุนายน 29, 2008 @ 11:23 am

  4. เเวะเข้ามาอ่าน เกบรายละเอียดได้เยอะดีนะคับ ปีนี้ก้อสู้ๆเเล้วกันนะคับฝากด้วย

    ความเห็น โดย พี่เบนเวทีกลาง — กุมภาพันธ์ 2, 2009 @ 2:53 am


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

สร้างเว็บไซต์หรือบล็อกฟรีที่ WordPress.com.

%d bloggers like this: