Epsilon’ s blog

กรกฎาคม 17, 2006

คนดีที่โลกรอ หมอโฮจุน

Filed under: Uncategorized — epsilon @ 12:42 am

วันนี้ได้มีโอกาสดูหนังเกาหลีเรื่อง ‘ คนดีที่โลกรอ หมอโฮจุน’
ไม่รู้เรื่องอะไรมาก่อน แต่ดูแค่ตอนเดียวก็ทำให้นั่งดูต่อจนจบ

เนื้อเรื่องของวันนี้คือ หมอโฮจุนจะเดินทางเข้าไปสอบเป็นหมอหลวงที่เมืองหลวง
ต้องผ่านเมืองเมืองหนึ่ง
พอชาวบ้านรู้ว่ามีหมอผ่านทางมาชาวบ้านที่ป่วยก็มาขอให้หมอช่วยรักษาให้
ในขณะที่เพื่อนหมอคนอื่นอ้างว่าต้องไปสอบที่เมืองหลวงขอตัวเดินทางไปก่อน
แต่หมอโฮจุนกลับอยู่ที่หมู่บ้านที่เพื่อรักษาคนไข้ เนื่องจากทนเห็นผู้ป่วย เจ็บไข้ไม่ไหว ต้องช่วยเหลือตามจิตสำนึกและจรรยาบรรณวิชาชีพ
โดยที่ตกลงกับผู้ใหญ่บ้านและผู้ป่วยว่าจะช่วยรักษาให้จนกว่าพระจันทร์จะขึ้น
เพราะหมอต้องเดินทางต่อ
แต่สุดท้ายหมอก็ขยายเวลาอยู่ที่หมู่บ้านออกไป
เพราะมีคนป่วยหนักอีกจำนวนมากที่ต้องรอดูอาการและรักษา
อดหลับอดนอนติดต่อกันเป็นเวลา 4 วันเพื่อรักษาคนไขั้ให้ได้มากที่สุด
โดยที่หมอคำนวณเวลาว่าจะต้องเดินวันละ 130 ลี้สองวันโดยไม่หยุดพักจึงจะไปทันเวลาสอบ

มีชาวบ้านคนนึงที่อาสานำทางให้หมอ บอกว่าตัวเองรู้ทางลัด จะช่วยย่นระยะเวลาได้ 20 ลี้
หมอเดินตามไปเรื่อยๆ ทั้งๆ ที่ร่างกายอ่อนล้ามาก แล้วก็ไปถึงหน้าบ้านของชายที่อาสานำทาง (หมอโดนหลอก) เค้าขอให้หมอเข้าไปรักษาแม่ของเค้าที่ป่วยหนัก เค้าเคยให้หมออื่นมาดูอาการแม่แต่หมอก็บอกว่าไม่มีทางรักษา เค้ามีความหวังอยู่ที่หมอโฮจุนเท่านั้นเพราะได้ข่าวว่าเป็นหมอเทวดา
แต่หมอก็ยืนยันว่าไม่สามารถรักษาให้ได้เพราะต้องรีบไปสอบ จะไม่ทันเวลาแล้ว
ชาวบ้านคนนั้นก็โกรธหมอที่จะไม่ช่วย ไปหยิบมีดมาจะทำร้ายหมอ เสียงเอะอะหน้าบ้านทำให้แม่ที่ป่วยในบ้านลุกออกมาที่ประตูและไอออกมาเป็นเลือด

ด้วยความเป็นหมอ หมอโฮจุนก็เลยรีบรักษาแม่ของชาวบ้านคนนั้นด้วยการฝังเข็ม และให้เลือดด้วยการกัดนิ้วก้อยของตัวเอง หยดเลือดเข้าปากคนไข้ที่มีอาการทรุดหนักในระหว่างที่ให้ชาวบ้านคนนั้นไปซื้อยาตามรายการที่สั่ง

หมอต้องตัดสินใจอีกครั้งระหว่างต้มยาว่าจะจากไปเลย
เพราะไม่ทันเวลาหรือจะอยู่รอต้มยาให้คนไข้ก่อนเพราะยาที่ต้มมีส่วนที่เป็นสารพิษอยู่ด้วย
ถ้าต้มไม่เป็นยานี้จะกลายสารพิษที่ทำให้ถึงตายได้
หมอก็คือหมอ หมอตัดสินใจอยู่จนป้อนยาให้คนไข้ และคิดว่าตัวเองคงไปสอบไม่ทันแน่แล้ว

ชาวบ้านผู้นั้น เสนอว่าจะไปหาม้ามาให้หมอ สำหรับขี่ไปเมืองหลวง
ถ้ามีม้าก็ไปทันสอบแน่ๆ หมอได้แต่ขอบใจชาวบ้าน หมอรออยู่จนขึ้นวันใหม่ ชาวบ้านผู้นั้นกลับมาพร้อมทหารที่มาจับตัวหมอโฮจุนไปด้วย ในข้อหาขโมยม้า
ชาวบ้านบอกกับทางการว่าเค้าต้องขโมยม้า เพื่อที่จะให้หมอโฮจุนไปเมืองหลวง ทางการก็เลยเข้าใจว่าหมอโฮจุนเป็นผู้ที่สั่งให้ชาวบ้านไปขโมยม้า ทั้งๆ ที่หมอไม่รู้เรื่องด้วยเลย

หมอและชาวบ้านผู้นั้นต้องเข้าไปอยู่ในคุก

ชาวบ้านรู้เรื่องนี้เข้าก็รีบยกขบวนไปพบนายอำเภอ ไปอธิบายความดีของหมอโฮจุนที่ช่วยรักษาชาวบ้านจำนวนมากทั้งๆ ที่ตัวเองต้องไปสอบหมอ

นายอำเภอจึงเข้าใจและด้วยความดีความชอบนี้เอง นายอำเภอก็เลยจัดม้าให้หมอและมอบจดหมายเพื่อเป็นใบเบิกทาง เวลาที่ต้องผ่านด่านตรวจต่างๆ ให้ด้วย

จากการที่ให้ม้าวิ่งเป็นระยะทางไกลมากโดยที่ไม่หยุดพัก ม้าก็เลยพยศ หยุดไม่ยอมวิ่งต่อ พอหมอกระตุกให้ม้าวิ่งต่อ ม้ากลับสะบัดจนหมอตกลงจากม้าลงไปนอนที่พื้น คงประกอบกับหมอร่างกายอ่อนล้าไม่ได้พักผ่อน ก็เลยทำให้หมอสลบไป

พอฟื้นขึ้นมาก็รีบขี่ม้าต่อเข้าไปที่เมืองหลวงเพื่อขอเข้าสอบ

เรื่องวันนี้จบลงตรงที่ หมอมาขอเข้าสอบแต่นายทหารที่คุมอยู่ที่ประตูไม่ให้เข้าสอบเพราะเลยเวลามามากแล้ว กำลังจะหมดเวลาสำหรับสอบข้อเขียน

หมอก็ได้แต่เดินออกมาคิดถึงคำพูดของคนรอบๆ ตัว ตั้งแต่อาจารย์ ภรรยา และเพื่อนหมอด้วยกันในเรื่องของการเป็นหมอของโฮจุน

สัปดาห์หน้าคงต้องนั่งลุ้นหน้าจอว่าเืรื่องราวจะเป็นยังไงต่อ

โอกาสในชีวิตของหมอโฮจุน ต้อง trade off กับ ความเห็นแก่ตัวของใครหลายคน
ใครๆ ก็ต้องการให้ตัวเอง คนที่ตัวเองรักหายป่วยจากโรค พยายามรั้งหมอไว้ให้นานที่สุดเพื่อให้รักษาอาการป่วย
โดยไม่คำนึงถึงว่าหมอต้องไปให้ทันเวลาสอบ
ทำไมหมอต้องเสียสละโอกาสของตัวเองที่จะสอบเป็นหมอหลวง

เหตุึุผลูยิ่งใหญ่ เพราะ โอกาสของหมอ แลกกับ ชีวิตหลายชีวิตให้ยืนยาวต่อไป เพราะถ้าช้าอีกเพียงนิดเดียว ชีวิตเหล่านั้นอาจจะไม่มีเวลาสำหรับหายใจอีก

จะมีซักกี่คนที่จะเลือกทำอย่างหมอโฮจุน

อย่างนี้ละมั้ง เค้าเลยตั้งชื่อเรื่องว่า คนดีที่โลกรอ

….

‘โอกาส’ ไม่ได้เข้ามาในชีวิตของเราบ่อยนัก
มีใครบางคนเคยบอกกับเราว่า
ให้เราทำตัวให้พร้อมที่สุด สำหรับ’โอกาส’ที่เราไม่รู้ว่าจะมาถึงเมื่อไหร่
เพราะถ้าโอกาสนั้นมาถึง คนที่พร้อมเท่านั้นจึงจะได้รับโอกาสสำหรับบทบาทใหม่ของชีวิต

ถ้าเห็นโอกาสอยู่ข้างหน้า
แต่ยังไม่มีโอกาสที่จะคว้ามันไว้
เพียงเพราะต้อง trade off กับ ‘บางสิ่งบางอย่าง’
ที่ไม่ใช่ชีวิตคน อย่างที่หมอโฮจุนต้องชั่งน้ำหนัก
แล้วเราจะยอมเสียสละโอกาสของตัวเอง ทำำไมกัน

ให้ความเห็น »

ยังไม่มีความเห็น

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

บลอกที่ WordPress.com .

%d bloggers like this: